Απομακρύνσου σαν ενδεχόμενο. Είμαι η πέτρα που έριξες στη θάλασσα όχι το καράβι. Είμαι η μνήμη στην άκρη του λιμανιού που αναβοσβήνει αχνά που ξοδεύεται. Σαν ενδεχόμενο. Έτσι όπως περνούν οι μέρες μεσ' την στην απόλυτη αναμονή και λες πως "κάτι ήταν κι αυτό". Ήταν κάτι. Μια σπασμένη χορδή στο κεφάλι της νύχτας.
Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό. Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του '25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ' την Κρήτη. Με φέραν το '31 στην Αθήνα απ' όπου έλαβα την Αττική παιδεία - όταν ακόμη υπήρχε στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.
Αύριο θα φορέσεις τα ρούχα μου και θα βγεις στη βροχή. Θα ονειρευτείς οτι περπατάμε ξανά μαζί. Μα όταν φύγουν τα σύννεφα το μόνο που θα αποκαλυφθεί θα είναι η γύμνια σου.
Θύμησέ μου τ' όνομα σου. Είναι μια παρηγοριά κι αυτό. Τόσες φορές που το φώναξα σπάσαν τα γράμματα κι έμεινες άναρθρη και τα μέλη σου σκόρπισαν στο μέλλον μου ανήμπορα, μη αναγνωρίσιμα. Κάτι θα μου θυμίσουν κάποτε αλλά δεν θα ξέρω τι. Έτσι όπως τα υγρά σου στοιχεία στάζουν αργά κι αμετανόητα στου λαιμού μου τις φουσκωμένες φλέβες. Έτσι όπως κρατώ το ποτήρι και δεν ξέρω αν κοιτώ το γυαλί ή το νερό ή το πως παραμορφωτικά μεγεθύνεται ο κόσμος μου μέσα απ' αυτό.
Θα περάσει κι αυτό θα περάσει θα περάσω κι εγώ είναι η ζωή να σου τύχει ό,τι κι αν λέμε στο τέλος όλοι ηττημένοι φεύγουμε και γλυκόπικροι μα δεν ξαναγυρνάμε, δεν ξαναγυρνάμε. Τόσο κόπο δεν τον βολεύεις πουθενά τόσα κόκκινα μάτια γιατί είναι η ζωή να σου τύχει όσο κι αν την πιστέψεις κάτι ψίχουλα θαύματος που πέσαν απ' τα γένια των θεών και δυο πούπουλα νοσταλγίας απ' των αγγέλων τα φτερά.
Δεν είναι το θαύμα υπόθεση μιας μέρας δεν το προγραμματίζεις να συμβεί δεν επιβάλλεται, δεν νομοθετείται δεν το πουλούν στην αγορά. Το ξυπνάς όμως κάθε πρωί μ' ένα χάδι το ντύνεις με κάτι ζεστό σαν χειμωνιάζει και το ταξιδεύεις αδιάκοπα στις πιο καλές σου θάλασσες εκεί οπου τολμάς κατάφωτος να κοιτάς κατάματα του κόσμου το σκοτάδι.
Πηγαίνω βρέχοντας, ουρανοποιός εξ αναβολής κατακεραυνωμένος με ξένο μολυβί τα ματαιωμένα "εξ ορισμού" ποτίζοντας. Ώσπου αίφνης σταματήσω εκ παραδρομής σε γοερό ηλιοστάσι, τις εποχές διαχέοντας και τα στοιχειωμένα ενδεχόμενα σε ποτήρι ψηλό πικροάδειο, γλυκογεμάτο σε κλίμακα απέραντου απροσμέτρητα να το πιώ κι ας νοσταλγήσω να το πιώ κι ας απομείνω μικρός μα δεινός αποστάτης των προσωπείων κι αφιλόξενος μέτοικος της απουσίας.
Ενδιαμέσω κρυπτών απασφαλίζεις τον κόσμο διαθλώντας την όραση στα επάλληλα θαύματα .
Όταν έφευγες κι άφηνες στάχτη σε κάθε βήμα σου αέρας που χτυπούσε κι αντηχούσε κι έλεγα στη φωτιά να προφτάσει τους δρόμους σου τις θάλασσες να περιζώσει. Χρόνια που μέτρησα με το σουγιά της νύχτας πάνω σε πέτρινους ύπνους πάνω σε σανίδες ναυαγίων οπου πλάγιασα το ανήμερο με γράμματα ανεπίδοτα κι άσπρες ορφανές κραυγές.
Οι φωνές μας δεν έφτασαν ως τον ουρανό μα τα χέρια μας μέσα απ' την ανελέητη τούτη πάλη άγγιξαν τα σύννεφα και τ' ανέμου τις χελιδονοφωλιές. Και τ' άσπρο βότσαλο στην άκρη του κήπου μας ήταν βουνό που απόστασε όπου μιαν άνοιξη ανηφορίζοντας σ' αντάμωσα να λούζεις την πούλια με γαλανό νερό. Όνειρα που στάξατε στα φύλλα της ελιάς σαν σπαθιά ανυποψίαστα στης πέτρας το λιοπύρι. Οι φωνές μας, τις ακούς; Είναι αυτές που επιστρέφουν βουβές σαν βέλη απο τις κόκκινες βροχές και καρφώνονται τις νύχτες γύρω απο την καρδιά μας.
Αποκαθηλώνεις τους αστερισμούς των ματιών σου έτσι όπως κρύβεσαι απ' το σκοτάδι. Ή μήπως απ' το φως; Δεν ξέρω, δεν μπόρεσα να καταλάβω. Τρεμοπαίζεις εκεί ψηλά και με τρομάζεις. Κοίτα. Θα γυρίσω την πλάτη και θα μετρήσω ως το δέκα. Μπορείς να με ξε-λευτερώσεις θα βγω να σε αναζητήσω. Μπορείς να με εξαφανίσεις μα εγώ θα σε ανακαλύψω. Ίσως όμως πιο πολύ να φοβάμαι μην βρούμε άθελά μας, τη δύναμη να ξεχάσουμε το θαύμα.
Ας ανάψουν και πάλι οι θάλασσες. Πάντα θα υπάρχει ένας ήλιος που θα φωτίζει δίκαια, ένα αεράκι που θα δροσίζει τους αποσταμένους κι ένα μικρό καράβι αταξίδευτο ακόμα που θα προσμένει τους ναυαγισμένους.
