Πάει πέρασε κι αυτή η απειλή. Κι αυτό το ενδεχόμενο κι αυτή η ελπίδα. Δεν ξέρω από ποια μεριά το είδες ίσως κι από τις τρεις ίσως από περισσότερες ίσως από καμία. Είμαστε όμως ακόμα εδώ. Τίποτα δεν τέλειωσε, αυτός ο κόσμος υπάρχει ακόμα, επίμονος, ολέθριος, όμορφος κι ελπιδοφόρος. Μα πώς να τελειώσει αναρωτιέμαι κάτι που ακόμα δεν έχει καλά καλά ξεκινήσει κάτι που ακόμα δεν έχει βρει το σκοπό του, την υγεία και την χαρά της ισορροπίας του. Και τι θαρρεί πως είναι επιτέλους κι αυτός άνθρωπος που μετράει τους πλανήτες και την συζυγία τους μπροστά στην απεραντοσύνη και στα πολλαπλά ενδεχόμενα της τύχης; Φευ...
Έχω συνειδητοποιήσει και αποδεχτεί -αναγκαστικά τρόπον τινά- εδώ και κάποια χρόνια το βαθιά ετερόκλητο αυτής της χώρας και αυτού του κόσμου. Προσπαθώ να μην με ενοχλεί όμως πια τόσο, αφού αντιλαμβάνομαι πως πρόκειται μάλλον για απαράβατη νομοτέλεια και πως η μόνη λύση για μια αξιοπρεπή διαβίωση είναι η συνύπαρξη των αντιθέσεων, όπως μπορεί αυτή να επιτευχθεί κι αν γίνεται με τρόπο δημιουργικό. Δεν το σκέφτομαι μοιρολατρικά. Απλά σε ένα εν σοφία πλασμένο σύμπαν, υπάρχει χώρος για όλους και για όλα και με τα ίδια ποσοστά επιτυχίας ή αποτυχίας.
Κρατάω την ανάσα μου. Όλα γύρω τώρα φαίνεται να σταθεροποιούνται σε μια εκτός ελέγχου τροχιά. Τώρα είναι η εποχή που δεν θέλαμε να έρθει, η εποχή του ξεκαθαρίσματος, της μεγάλης δοκιμασίας. Φτάσαμε εδω με απόλυτη ακρίβεια. Δεν θα μπορούσε να μας βγάλει αλλού αυτός ο δρόμος. Το βλέπαμε, τον περπατούσαμε όλοι μας, άλλοι οικειοθελώς κι άλλοι δυσανασχετόντας. Άλλοι αυτάρεσκοι, με μια πλαστική αυτοπεποίθηση κι άλλοι γεμάτοι ανασφάλειες. Κι εδώ τελειώνει. Μην έχουμε αυταπάτες. Δεν έχει παρακάτω. Δεν αξίζει έτσι παρακάτω. Θέλουμε να τελειώνει εδώ. Ίσως έτσι βρεθεί κάτι άλλο ίσως δημιουργήσουμε κάτι καλύτερο. Πόσο ακόμα να παραβλέπουμε το λάθος; Πόσο ακόμα να απομυζούμε ένα ψέμα; Πόσο ακόμα να υποδυόμαστε;
(Οιδίπους και Σφίγγα. Gustave Moreau) Δεν ξέρω πραγματικά πια είναι η αλήθεια που μπορεί να περιγράψει αυτό τον τόπο και αυτόν τον λαό. Οι περισσότεροι από εμάς για κάποιο λόγο θεωρούμε πως η Ελλάδα είναι ναι μεν ένα μικρό αλλά κι ένα ομοιογενές κράτος (ή προτεκτοράτο πλέον) όπου δεν υπάρχουν σοβαρές κοινωνικές αντιθέσεις. Μια χώρα που κρατάει από την αρχαιότητα αδιάλειπτα σχεδόν την ιστορική της συνέχεια χωρίς ουσιαστικές αλλοιώσεις και απόδειξη αυτού είναι βέβαια η διατήρηση της γλώσσα μας. Δεν ξέρω ποιος μας δημιούργησε αυτή την αυταπάτη. Ή μάλλον υποψιάζομαι. Οι ιστορικοί του τόπου που επέλεξαν να μας παρουσιάσουν κατά βούληση τα ιστορικά γεγονότα καθοδηγούμενοι πάντα από κάποια μικροπολιτικά και κοντόφθαλμα συμφέροντα. Από την άλλη ίσως είναι μια πίστη που απλά να προέρχεται από άλλου τύπου ανασφάλειες. Η ελληνική γλώσσα είναι σίγουρα το χαρακτηριστικό εκείνο που μπορεί να μας κατονομάσει έναν κατ' αρχάς κοινό παρονομαστή. Αλλά ας ξεφύγουμε επιτέλους από το μύθο τ...
Θα μου ήταν πολύ δύσκολο να τοποθετηθώ απολύτως αντικειμενικά για την τρέχουσα περίοδο. Θα την ορίσω όμως εξ' αρχής ιστορική. Κι αυτό γιατί αλλάζει ο τρόπος ζωής μας. Έπειτα θα την χαρακτηρίσω στυγερή όπως θα λέγαμε για ένα έγκλημα. Για το αν θα αλλάξει ο τρόπος σκέψης μας αργά ή γρήγορα δεν το γνωρίζω. Επιφυλάσσομαι. Ίσως να είμαστε εδώ και να το δούμε. Σίγουρα όμως οι μελλοντικοί μαθητές θα μάθουν για την περίοδο αυτή όπως μάθαμε κι εμείς κάποτε στο σχολείο για τον εμφύλιο και τις άλλες μη ένδοξες στιγμές της πατρίδας. Εννοώ με την ίδια αλήθεια και το ίδιο φως στα γεγονότα. Στις πρώτες εβδομάδες αυτής της σκοτεινής εποχής της κρίσης όπως την ονόμασαν, είχα ακούσει απο έναν ψυχολόγο πως σε δύσκολες περιόδους δοκιμάζονται οι προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων και πως τότε είναι που πέφτουν τα προσωπεία. Πέρασε ο καιρός και φτάσαμε εδώ όπου πλέον δοκιμάζονται οι κοινωνικές σχέσεις και οι όποιοι δεσμοί μας συνέχουν. Ήρθε η ώρα που φαίνεται η αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι πως δε...
Τη θυμάμαι καλά αυτή τη μέρα. Θυμάμαι τα γεμάτα έκπληξη μάτια μας, τον μικρό πανικό που φανέρωναν, την αμηχανία, τον παιδικό και νεανικό εκνευρισμό που ξέδινε στο πλαστικό μπουκάλι που πήγαινε σαν μπάλα απο πόδι σε πόδι και τέλος την απόλυτη νύστα στο πρόσωπο. Πρώτη μέρα στο σχολείο. Αρχή με ανιαρή ομιλία του διευθυντή έπειτα εξορκισμός του καλοκαιριού απο τον παπά Ανδρέα. Πρωινό ξύπνημα ξανά. Διάβασμα, πρόγραμμα. Επιστροφή στον κόσμο των μεγάλων. Όχι, δεν είναι δυνατόν, δεν το πιστεύω, πώς πέρασαν τόσο γρήγορα οι μέρες; Ο απόλυτος αιφνιδιασμός! Έχουν περάσει κάποια χρόνια απο τότε, το ομολογώ. Σήμερα όμως άκουσα την ίδια φράση απο ένα μικρό μαθητή. "Δεν το πιστεύω..." μου είπε, "πως άνοιξαν πάλι τα σχολεία."
Τα παιδιά που πέτυχαν και φέτος στις πανελλήνιες εξετάσεις κέρδισαν το δικαίωμα στο όνειρο. Τα παιδιά που δεν πέτυχαν δικαιούνται κι αυτά εξίσου να ονειρεύονται. Το δικαίωμα δεν το αποκτάς με τη έγκριση του κράτους ούτε εξεταζόμενος σε γενικής φύσεως γνώσεις. Το δικαίωμα το αποκτάς με την θέληση και την προσπάθεια. Τα παιδιά θα ψάξουν να βρουν στο μέλλον τον εαυτό τους, τη ζωή που επιθυμούν. Αν και το όνειρο αυτό στις μέρες μας έχει ένα βάρος που δεν έχουν υπό φυσιολογικές συνθήκες τα όνειρα. Το βάρος της αμφίβολης πρακτικής εφαρμογής του δικαιώματος του ευ ζην στην Ελλάδα και σιγά σιγά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Δεν ξέρω που θα επιστρέψουμε το Σεπτέμβριο - σε λίγες μέρες - σε ποια ωμή πραγματικότητα σε ποια νέα σκληρά μέτρα για το τίποτα, σε ποιους γολγοθάδες και σε ποιες πρωτότυπες βιοπάλες. Δεν ξέρω που μας πηγαίνει όλο αυτό το λάθος, αυτό το σατανικό σχέδιο, αυτή η παραφροσύνη. Κανένας δεν ξέρει. Ούτε καν αυτοί που το δημιούργησαν για να κερδοσκοπήσουν εις βάρος των πολλών. Φαίνεται πως όλα αρχίζουν να ξεφεύγουν σιγά σιγά. Όπως ξέφυγε κι ο Φρανκενστάιν στην ταινία. Η δίψα για εξουσία και κυριαρχία στοιχειωμένη πια και ανεμπόδιστη θα βγει στους δρόμους αναζητώντας αποδοχή, αναγνώριση και υποταγή απο τον άνθρωπο. Το πείραμα όμως θα αποδειχθεί μια τερατογένεση. Ήδη φαίνεται αυτό.
Ο Οδυσσέας Ελύτης είναι από τους Έλληνες που θα ήθελα πολύ να είχα γνωρίσει και από κοντά. Εκ του πλησίον όπως θα έλεγε κι αυτός. Θα είχαμε τόσα πολλά να πούμε για το φως, τη διαύγεια, τη θάλασσα, το Αιγαίο, την Ελληνικότητα και βεβαίως για τις γυναίκες. Τη Μαρία Νεφέλη, την Ελένη, τη Μαρίνα. Για τον σουρεαλισμό και την ουτοπία, για τον έρωτα, τα καλοκαίρια και τη μουσικότητα των λέξεων. Τα τελευταία 7-8 καλοκαίρια όπου κι αν πάω κρατάω μαζί μου σ' ένα βιβλίο όλα του τα ποιήματα.Σα να μην μπορώ να αισθανθώ το καλοκαίρι αν δεν διαβάσω δυο τρείς στίχους απο τον μικρό ναυτίλο σα να μην ξεκλειδώνονται οι χυμοί του Αυγούστου αν δεν διαβάσω τα παιχνιδιάρικα ρω του έρωτα.
Μου αρέσουν οι ιδεολόγοι. Συνήθως είναι λίγο διαβασμένοι στο είδος που τους αφορά, έχουν ένα σπινθηροβόλο και φευγάτο βλέμμα, μιλάνε πολύ χειρονομώντας τόσο έντονα που έχω την αίσθηση πως ό,τι λένε το μεταφράζουν ταυτόχρονα και στη νοηματική γλώσσα και στις παρέες βέβαια δεν αφήνουν να υπάρξει ποτέ κενό σιωπής ανάμεσα στις κουβέντες. Εννίοτε βέβαια δεν αφήνουν να υπάρξει και διάλογος αλλά με λίγη υπομονή έρχεται και η σειρά των άλλων. Μου αρέσουν λοιπόν οι ιδεολόγοι. Έχουν φτιάξει τη δικιά τους "θρησκεία" και την υπερασπίζονται πάντα σθεναρά, τυφλά, παθιασμένα κι άλλες φορές φανατισμένα. Εκεί όμως αρχίζω να πέφτω.Την στιγμή δηλαδή που αρχίζει ο ιδεολόγος να φουντώνει, είτε απο μόνος του είτε γιατί κάποιος τον προκάλεσε κατα λάθος εκφράζοντας μια διαφορετική γνώμη. Για να μην μακρηγορήσω θα σταθώ στην πολιτική ιδεολογία και θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος.
Δημιούργησα αυτην εδώ τη σελίδα χωρίς ξεκάθαρο σκοπό. Ανέκαθεν λειτουργώ μάλλον υποσυνείδητα σα να προσπαθώ να ακούσω τις μέσα μου υπόγειες πηγές που οδηγούν στον πάνω κόσμο. Όχι δεν πλήττω, ούτε αναζητώ ακροατήριο. Συνήθως επιλέγω τον ρόλο του ακροατή για να μάθω κάτι καινούριο. Τελευταία όμως αντιλαμβάνομαι πως αυτό που μας φθείρει με τον καιρό και μας αφυδατώνει υπαρξιακά είναι η έλλειψη δημιουργικών αφορμών. Η εποχή που ζούμε δεν προσφέρει πια τροφή για το μυαλό παρα μονάχα σάρκες για το θηρίο. Τις δικές μας. Σκέφτομαι λοιπόν πως πρέπει να εφεύρουμε ξανά τις αφορμές (αφου δεν μας δίδονται πια) για να αντισταθούμε πνευματικά, για να κρατηθούμε.
