Όταν έφευγες κι άφηνες στάχτη σε κάθε βήμα σου αέρας που χτυπούσε κι αντηχούσε κι έλεγα στη φωτιά να προφτάσει τους δρόμους σου τις θάλασσες να περιζώσει. Χρόνια που μέτρησα με το σουγιά της νύχτας πάνω σε πέτρινους ύπνους πάνω σε σανίδες ναυαγίων οπου πλάγιασα το ανήμερο με γράμματα ανεπίδοτα κι άσπρες ορφανές κραυγές.
Οι φωνές μας δεν έφτασαν ως τον ουρανό μα τα χέρια μας μέσα απ' την ανελέητη τούτη πάλη άγγιξαν τα σύννεφα και τ' ανέμου τις χελιδονοφωλιές. Και τ' άσπρο βότσαλο στην άκρη του κήπου μας ήταν βουνό που απόστασε όπου μιαν άνοιξη ανηφορίζοντας σ' αντάμωσα να λούζεις την πούλια με γαλανό νερό. Όνειρα που στάξατε στα φύλλα της ελιάς σαν σπαθιά ανυποψίαστα στης πέτρας το λιοπύρι. Οι φωνές μας, τις ακούς; Είναι αυτές που επιστρέφουν βουβές σαν βέλη απο τις κόκκινες βροχές και καρφώνονται τις νύχτες γύρω απο την καρδιά μας.
Εφτά θα μετρήσω βήματα μπροστά. Πλάι το λιόγερμα θα βάφει τη συνείδησή μου κόκκινο πορφυρό. Ένα για τους φίλους που έχασα στο δρόμο δύο για τις αγάπες που έγιναν αστέρια τρία για τα όνειρα που έγιναν εφιάλτες τέσσερα για ό,τι δεν τόλμησα πέντε για ό,τι προσπάθησα έξι για τα δάκρυα που έκρυψα στις τσέπες εφτά για ό,τι ακόμα θα μοχθήσω.
Λίγη άμμος στην ανοιχτή παλάμη είναι ό,τι περίσσεψε απ' το ταξίδι. Η σκιά ενός πεύκου κλεισμένη σ' ένα κοχύλι κι ένα μαργαριτάρι στην τσέπη ενός γκρι παλτού που κρέμεται πίσω απο μια πόρτα. Υπήρξαν ζωές που μονάχα περίμεναν κι άλλες που περιμέναμε μα δεν φάνηκαν ποτέ. Οι σκουριασμένες άγκυρες στο εξώθυρο έβριζαν τους περαστικούς που μύριζαν θάλασσα κι οι σιδεράδες έλιωναν τις Κυριακές σε βαθιές υψικάμινους. Μα τ' απογεύματα τα λυπημένα τους μάτια βγαίνανε στις πλατείες πάνω σε ξυλοπόδαρα και μας κοίταζαν επίμονα. Όλοι γνωρίζαμε μα κανείς δεν μιλούσε. Κι όταν έτρεξε το παιδί και κλώτσησε με δύναμη το κουβάρι φωνάξαμε με τρόμο...μη! Μα ήταν αργά. Είχαμε χάσει ήδη μια μέρα.
Μέρα νύχτα μια φωτιά σιγοκαίει λίγο απο σένα λίγο απο μένα. Μα ας είναι... άλλο φως δεν έχουμε για να διαβάζουμε τα παραμύθια μας.
Θα' θελα να' μουν μπάτης κάποτε. Να με προσμένουν και να με μαρτυρούν τα μαλλιά ενός κοριτσιού, η θάλασσα, τα δέντρα και οι ανεμόμυλοι των μεγάλων ονείρων.
