14 Δεκεμβρίου 2014

Επίγειος




Όλα θα τα χωρέσουμε σε μια εκπνοή
τα όνειρα, την ύλη, το τυχαίο
όταν οι κόρες των ματιών θα εκτροχιάζονται
κι ακούς τη σκέψη στα βρεγμένα κεραμίδια
να γαντζώνει τα νύχια της στον πηλό.

Πως γίναμε ικέτες της ασφάλτου
και τρέχουμε τώρα πιο γρήγορα απ' το φως

για να' χουμε μια καρδιά κι ένα σώμα ν' ακουμπάμε την απεραντοσύνη
έτσι για να πιστεύουμε κάποτε
πως όλα όσα ζούμε εδώ ίσως και να' ναι αληθινά.



Αντιδράσεις: