1 Σεπτεμβρίου 2012

Οι ενδιάμεσες εποχές

(Τα πανέμορφα Μαντράκια στη Μήλο)
Θα συμφωνήσω μ' όλους αυτούς που ενοχλούνται όταν βιαστικά κι αυτοματοποιημένα στο τέλος του καλοκαιριού συνήθως μετά το πέρας των διακοπών τους κάποιοι εύχονται καλό χειμώνα. Μου θυμίζουν τους θλιμμένους στίχους του τραγουδιού "τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι χειμώνες" κι άλλα τέτοια μηδενιστικά κι απαισιόδοξα. Αφήστε που και σαν σχήμα μου ακούγεται οξύμωρο. Ναι, αντιλαμβάνομαι και τον παραβολισμό του στίχου αλλά και πάλι το θέμα είναι τι εποχή έχει ο καθένας μέσα του.

Στη ζωή μας οι μεταβατικές εποχές μας μοιάζουν δευτερεύουσες ή γεμάτες αναμονή. Όμως αυτό το πέρασμα και αυτή η προσμονή, ο χρόνος δηλαδή για να δώσουμε σχήμα στην επιθυμία μας έχει την αναγκαιότητα του.
 
Γιατί όμως αυτή η βιασύνη και γιατί να παραβλέπουμε τις ενδιάμεσες εποχές; Πού πήγε το φθινόπωρο και η άνοιξη; Όχι, δεν είναι η φύση που τις έχει κρύψει αλλά ο ανθρώπινος νους. Και δεν είναι τυχαίο.

Απ' όταν μετατρέψαμε την ευτυχία και τη ουσία των πραγμάτων σε έννοια ποσοτική κι όχι ποιοτική έχουμε πάψει να αξιολογούμε τις ενδιάμεσες λεπτές γραμμές, τις διαφορετικές και απαλότερες αποχρώσεις, τις ιδιαίτερες ισορροπίες. Το καλοκαίρι και ο χειμώνας εννοιολογικά αντιπροσωπεύουν την ποσότητα. Της καλοκαιρίας και της κακοκαιρίας αντίστοιχα. Το φθινόπωρο και η άνοιξη υποσυνείδητα μάλλον θεωρούνται αδιαμόρφωτες εποχές ή ακόμα χειρότερα προθάλαμοι για τις δύο κύριες.

Κι όσο εξακολουθούμε να μετράμε ποσοτικά τα πράγματα κι όχι ποιοτικά θα μας διαφεύγουν πάντα οι δύο ενδιάμεσες εποχές. Δηλαδή η μισή ζωή μας. Ή μήπως κάτι παραπάνω;

Καλό μήνα, καλή δύναμη και καλή καρδιά σύντροφοι!