19 Αυγούστου 2012

Η πλειάδα




Δεν ξέρω που θα επιστρέψουμε το Σεπτέμβριο - σε λίγες μέρες - σε ποια ωμή πραγματικότητα
σε ποια νέα σκληρά μέτρα για το τίποτα, σε ποιους γολγοθάδες και σε ποιες πρωτότυπες βιοπάλες.
Δεν ξέρω που μας πηγαίνει όλο αυτό το λάθος, αυτό το σατανικό σχέδιο, αυτή η παραφροσύνη. Κανένας δεν ξέρει. Ούτε καν αυτοί που το δημιούργησαν για να κερδοσκοπήσουν εις βάρος των πολλών. Φαίνεται πως όλα αρχίζουν να ξεφεύγουν σιγά σιγά. Όπως ξέφυγε κι ο Φρανκενστάιν στην ταινία. Η δίψα για εξουσία και κυριαρχία στοιχειωμένη πια και ανεμπόδιστη θα βγει στους δρόμους αναζητώντας αποδοχή, αναγνώριση και υποταγή απο τον άνθρωπο. Το πείραμα όμως θα αποδειχθεί μια τερατογένεση. Ήδη φαίνεται αυτό.


Δεν ξέρω αν η ιστορία επαναλαμβάνεται κι αν τελικά είναι καταδικασμένη σε μια ατέρμονη επανάληψη με διαφορετικούς θιάσους.
Αν είναι έτσι τότε τίποτα δεν αξίζει. Καμία προσπάθεια. Τότε όλα πέφτουν στο λάκκο της ματαιότητας. Είναι όμως έτσι;

Ας αποδεχτούμε καταρχάς οτι έχουμε να κάνουμε με μια πραγματικότητα πρωτοφανών προβληματικών καταστάσεων σε πολλαπλά επίπεδα σε παγκόσμια κλίμακα (η κρίση δεν είναι μόνο ευρωπαϊκή) την οποία δεν γνωρίζουμε πως να διαχειριστούμε σωστά. Μας βρήκε εξαιρετικά απροετοίμαστους.

Στη χώρα μας τουλάχιστον δεν προλάβαμε να συνέλθουμε καλά καλά απο τον Γερμανικό ζυγό, τον εμφύλιο, την χούντα, δεν προλάβαμε να χαρούμε την οικονομική μας άνοδο (έστω και με δανεικά, γιατί τόση γκρίνια, δεν τα αποληρώναμε και με τα πανωτόκιά τους;) κι όλα γύρισαν ανάποδα. Όλα συμβαίνουν τώρα για πρώτη φορά κι όποιος πιστεύει οτι έχει τις μαγικές λύσεις εκ των προτέρων μου μοιάζει για τσαρλατάνος. Ψυχραιμία λοιπόν.

Τί είναι η ιστορία, ποιός την γράφει και γιατί δεν έχει ξεκολλήσει ακόμη για να πάει ένα βήμα μπροστά αυτός ο κόσμος;

Καταρχάς πρέπει να δώσουμε μια ευκαιρία στους εαυτούς μας ώστε μην επαναληφθούν.
Γιατί η ιστορία είμαστε εμείς. Η πλειάδα.



Ο καθένας απο λίγο κι όλοι μαζί είμαστε η ιστορία των ημερών μας, η εποχή μας.
Εγώ κι εσύ.Τα χέρια μας είναι βουτηγμένα σε αόρατο μελάνι και καθημερινά γράφουμε.

Εμείς οι πολλοί (η πλειάδα) έχουμε όμως μια σοβαρή αδυναμία. Είμαστε αποκομμένοι μεταξύ μας και αισθανόμαστε λίγοι.
Γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουμε ακόμα συνυπάρξει.
Περνάμε ακόμα ο ένας δίπλα απ' τον άλλον κι όχι μέσα απ΄τον άλλον γιατί μια μεταξύ μας τριβή θα ήταν μια ανεπανόρθωτη χρονική καθυστέρηση στην τέλεια προδιαγεγραμμένη εξελικτική πορεία του καθένα μας κάτι που είναι ασυγχώρητο σε μια κοινωνία που ζει με το ρολόι στη θέση της καρδιάς.

Πού πάμε λοιπόν και τί έχουμε να αντιμετωπίσουμε;

Νομίζω πως κυρίως έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις δικές μας αδυναμίες που επιστρέφουν σ' εμάς μεγενθυμένες και την προβληματική ηθική αυτού του κόσμου την οποία κατα καιρούς εγκρίνουμε συμμετέχοντας ή και αδιαφορώντας. Κάποτε -σύντομα- πρέπει κι εμείς οι ίδιοι να πάψουμε να επαναλαμβανόμαστε σαν χαλασμένα γραμμόφωνα και να γίνουμε το μέρος μιας καινούριας ιστορίας.

Που δεν θα γραφτεί ξανά με αθώο αίμα.

Έχει ο καθένας απο μας το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί.
Κι ας μοιάζει νωρίς ακόμα στον κόσμο αυτό
κι ας φαίνεται πως δεν έχουν εξημερωθεί ακόμη τα τέρατα όπως έγραψε ο ποιητής μας.
Δεν ξέρω ποιός θα πει την τελευταία λέξη. Ή μάλλον ξέρω.
Δεν υπάρχει τελευταία λέξη. Απλά ας προσέξουμε πως θα την πούμε στο αυτί του διπλανού μας
για να φτάσει σωστή κι αναλλοίωτη σ' ότι μας φαντάζει ακόμη μακρινό και αγέννητο.
Αντιδράσεις: