21 Νοεμβρίου 2017

Η εποχή των θαυμάτων





Ένα άδειο μπουκάλι είμαι πάνω στο ξέστρωτο ακόμα τραπέζι σου.

Με ήπιες, χαμογέλασες, ξέχασες, έλυσες το κορμί σου κι έπειτα αποκοιμήθηκες.

Τ' άλλο πρωί ήταν μια άλλη ζωή.
Ξημέρωσε ένας ήλιος ψεύτικος,
έπειτα έπεσε μια κρύα βροχή κι όλα βουβά. 

Μια σιωπή απο πέτρα.

Μια σιωπή απο πέτρα σαν την καρδιά σου
κι ένα τραγούδι που ολοένα απομακρύνεται.
Μια φωνή που χάνεται πέρα στα δάση του ορίζοντα
κι ένα κλάμα παιδικό που ξαγρυπνάει στα όνειρα μου.

Ήταν κάποτε η εποχή των θαυμάτων.

Τότε που σε κοιτούσα στα μάτια και προχωρούσα.
Τότε που σ' άγγιζα κι ανακάλυπτα την αφή μου.
Ήταν τότε που ανέβαινα στον ουρανό για να σου φέρω
το πιο αληθινό γαλάζιο τον πιο δροσερό αέρα.

Μα το' χα λησμονήσει.

Πως κάποτε ο χρόνος τελειώνει κι όλα παίρνουν φωτιά.
Είχα λησμονήσει το τέλος του δρόμου.
Κι έπειτα τί να πρωτοκρατήσω απ' τη στάχτη
πού να πρωτοσκορπίσω τις αναμνήσεις και το φως που πρόλαβα να ζήσω.

Φάνηκαν μαζί τα σκοτάδια αυτού του κόσμου όταν δεν τα περίμενα πια,
όταν νόμιζα πως είχαν σβήσει πια για πάντα.

Τώρα δεν ξέρω τι υπάρχει παρα πέρα
τί ανασαίνει πιο βαθιά και πώς να φτάσω.

Ψηλαφιστά την απώλεια περιγράφω κι εκείνη μου παγώνει τα δάχτυλα.

Ήταν για μένα κάποτε η εποχή των θαυμάτων.

Ένας κήπος που φρόντιζα κι άνθιζαν τα χρώματα κι οι μυρωδιές.

Ούτε που φαντάστηκα πως θα επέστρεφε ο χειμώνας
κι ούτε που κράτησα ένα ρούχο για να ζεσταθώ.


2 Σεπτεμβρίου 2015

Κοχύλι



Η έκπληξη μας είναι
θραύσμα και θρόισμα.
 Αεράκι του απέραντου
στην ετυμηγορία του ανύπαρκτου.


Τα μάτια που θυμούνται
πως κοίταξαν ψηλά μέσα στην άρνηση. 

Πως κάποτε σωπάσαμε επιτέλους
νικημένοι απο τη σοφία των πραγμάτων.


 Κι είμαστε ακόμα.
'Ενα φευγιό που γυαλίζει στο σκοτάδι
το κοχύλι στο αυτί του σύμπαντος
που βουίζει ανέσπερα μια γελαστή απελπισία.



14 Δεκεμβρίου 2014

Επίγειος




Όλα θα τα χωρέσουμε σε μια εκπνοή
τα όνειρα, την ύλη, το τυχαίο
όταν οι κόρες των ματιών θα εκτροχιάζονται
κι ακούς τη σκέψη στα βρεγμένα κεραμίδια
να γαντζώνει τα νύχια της στον πηλό.

Πως γίναμε ικέτες της ασφάλτου
και τρέχουμε τώρα πιο γρήγορα απ' το φως

για να' χουμε μια καρδιά κι ένα σώμα ν' ακουμπάμε την απεραντοσύνη
έτσι για να πιστεύουμε κάποτε
πως όλα όσα ζούμε εδώ ίσως και να' ναι αληθινά.



5 Δεκεμβρίου 2014

Χειμερινά ναρκοπέδια



 
Όσο γι αυτούς που θα καταφέρουν
να μην πέσουν σε χειμερίες νάρκες,
προβλέπεται να ενδώσουν σε έκτακτα χειμερινά ναρκοπέδια.


Είναι που μεσ' απ' το τίποτα

το ελάχιστο φαίνεται σαν ενδιαφέρουσα προοπτική.
Την άνοιξη ωστόσο θα ξαναμετρηθούμε.
Ποτέ δεν ξέρεις, ίσως και να βγούμε περισσότεροι.
Ως τότε λοιπόν ελαφροπατάτε.

 

Τροχιά




Ακόμα κι έτσι
οι τροχιές μας, μας σμιλεύουν.


Όχι πως ο μέσα μας βράχος
θα αποκτήσει ποτέ το σχήμα της επιθυμίας μας

μα να...

κύμα το κύμα
κάποτε θα μας πάρει η θάλασσα.



27 Νοεμβρίου 2014

Παρτίδα




Είμαστε τώρα. Με μια βαλίτσα στο χέρι διαρκώς.
Μ' ένα ρολόι σταματημένο, μ' έναν ορίζοντα χαμένο.
Μ' ένα κεραμίδι για παν ενδεχόμενο, ζεστό
να' χει το στήθος κάπου ν' ακουμπάει όπως κάναν οι παλιοί.

Είμαστε τώρα. Ό,τι θυμόμαστε καντηλάκια αναμμένα
αύριο δεν φαντάζεσαι, εκπνέει Θεός κι όλα τα σβήνει
ανίκητος χρόνος, θωρία ανυπέρβλητη.

Ρίχνω άδειο χαρτί να καώ ξανά
πίσω απ' τις παρτίδες παίζονται όλα
σηκώνομαι νωρίς απ' τα τραπέζια
πρίν παίξουν τις άδειες τους ζωές.
 

Καταλαβαίνεις τώρα...

τα καλύτερα δεν είναι ποτέ να τ' αφήνουμε για το τέλος.